تلفن پشتیبانی : ۵۴۱۳۵-۰۲۱
ورود یا ثبت نام

منگوستین (ترگیل ) ( MANGOSTEEN)

تَرگیل یا منگوستین میوه گیاهی با نام علمی گارسینی انبه‌ای (Garcinia mangostana) از تیره گل راعیان (Clusiaceae)، و راستهٔ چنارسانان (Malpighiales) که گرد و کمی کوچکتر از توپ تنیس و به قطر سه و نیم تا هفت ونیم سانتیمتر است و رنگ آن بنفش تیره و گاه بنفش مایل به قرمز است؛ قطر پوستهٔ آن شش تا ده میلیمتر و در مقطع عرضی به رنگ قرمز است؛ بخش خوراکی آن نرم و سفیدرنگ است و ممکن است بدون دانه یا دارای یک تا پنج دانه باشد؛ گیاه این میوه در مالزی و تایلند و اندونزی و جنوب هند می‌روید.منگوستین (ترگیل) یکی از میوه‌های استوایی و آسیایی است که به ملکه میوه ها شهرت دارد.

 

همانطور که در بالا نیز ذکر شد میتوان به زبان ساده تر میوه منگوستین را به بادمجان دلمه‌ای اما در اندازه کوچکتر تشبیه کرد. پوست آن هم رنگ بادمجان اما کمی سفت است. وقتی پوست آن‌را بگیرید، داخل آن لطیف‌ترین میوه دنیا را  مشاهده می‌کنید که شیرین، آبدار و بسیار لذیذ است. موقع خرید این میوه دقت کنید، ابتدا پوست آن‌را کمی با انگشت فشار دهید اگر نرم بود سالم است ولی اگر سفت بود و اثر انگشت شما در آن معلوم نشد داخل آن خراب شده است.

 

شاید این سوال مدت هاست ذهن شما را به خود مشغول کرده باشد که  منگوستین از کجا بخرم ؟ جواب شما  اینجاست -> منگوستین آنلاین !


مژده به شما دوستان که منگوستین در حال حاضر در ایران نیز یافت میشود و ما میتوانیم آنرا بخریم و از خواص و فواید بینظیر آن بهره ببریم.


شما میتوانید به راحتی منگوستین را از سایت میوه سیتی به صورت اینترنتی خرید کرده و درب منزل  یا محل کار خود در تهران تحویل بگیرید .

در ضمن اگر این محصول در سایت موجود نبود نا امید نشده و با تلفن شرکت تماس گرفته و پس از اطلاع از قیمت منگوستین آن را سفارش دهید.

  • تَرگیل یا منگوستین میوه گیاهی با نام علمی گارسینی انبه‌ای (Garcinia mangostana) از تیره گل راعیان (Clusiaceae)، و راستهٔ چنارسانان (Malpighiales) که گرد و کمی کوچکتر از توپ تنیس و به قطر سه و نیم تا هفت ونیم سانتیمتر است و رنگ آن بنفش تیره و گاه بنفش مایل به قرمز است؛ قطر پوستهٔ آن شش تا ده میلیمتر و در مقطع عرضی به رنگ قرمز است

    تَرگیل یا منگوستین میوه گیاهی با نام علمی گارسینی انبه‌ای (Garcinia mangostana) از تیره گل راعیان (Clusiaceae)، و راستهٔ چنارسانان (Malpighiales) که گرد و کمی کوچکتر از توپ تنیس و به قطر سه و نیم تا هفت ونیم سانتیمتر است و رنگ آن بنفش تیره و گاه بنفش مایل به قرمز است؛ قطر پوستهٔ آن شش تا ده میلیمتر و در مقطع عرضی به رنگ قرمز است؛ بخش خوراکی آن نرم و سفیدرنگ است و ممکن است بدون دانه یا دارای یک تا پنج دانه باشد؛ گیاه این میوه در مالزی و تایلند و اندونزی و جنوب هند می‌روید.

    منگوستین (ترگیل) یکی از میوه‌های استوایی و آسیایی است که به ملکه میوه ها شهرت دارد.

    منگوستین میوه‌ای شبیه بادمجان دلمه‌ای اما در اندازه کوچکتر است. پوست آن هم رنگ بادمجان اما کمی سفت است. وقتی پوست آن‌را بگیرید، داخل آن لطیف‌ترین میوه دنیا را  مشاهده می‌کنید که شیرین، آبدار و بسیار لذیذ است. موقع خرید این میوه دقت کنید، ابتدا پوست آن‌را کمی با انگشت فشار دهید اگر نرم بود سالم است ولی اگر سفت بود و اثر انگشت شما در آن معلوم نشد داخل آن خراب شده است.

    منگوستین (Mangosteen) یا ترگیل یک میوه گرمسیری است که به عنوان یکی از میوه‌های بسیار خوش طعم جهان شهرت دارد و عنوان " ملکه میوه ها " را به خود اختصاص داده است . درخت منگوستین اغلب در آسیای جنوب شرقی در کشورهایی مانند کامبوج، چین، اندونزی، مالزی، سنگاپور، تایوان  و تایلند رشد می‌کند .

    منگوستین از قسمت‌های زیر تشکیل شده است :

    1- پری کارپ (Pericarp) : که گاهی اوقات به صورت Pericarb تلفظ می‌شود ،یک پوسته ضخیم به رنگ ارغوانی تیره با پوستی صاف که اجزاء میوه را در بر گرفته است .

    2- پالپ (Pulp) : چهار تا هشت قطعه سه گوش به رنگ سفید با گوشتی نرم که طعم عالی آن زبان زد است. منگوستین به عقیده بسیاری از بهترین میوه‌های گرمسیری دنیاست.

     

    درخت منگوستین رشد بسیار کندی دارد و به طور قائم و عمودی رشد می کند و دارای تاج هرمی شکل است .

    بلندی درخت منگوستین در نهایت به 20 تا 82 فوت (6 تا 25 متر) می رسد . پوست این درخت قهوه ای تیره است و یا تقریبا سیاه می باشد و پوسته درونی آن زرد پررنگ است که بسیار چسبنده است و شیره ای بسیار تلخ دارد .

     منگوستین از درختان همیشه بهار است و برگ ها ساقچه کوتاهی دارند و کاملا کشیده ، تخم مرغی یا بیضی شکل ، چرمی و ضخیم هستند.رنگ برگها سبز تیره است و در سطح برگ ماملا براق هستند . سطح زیر رگ زرد مایل  به سبز است و بر خلاف سطح آن مات است .برگ ها در حدود 9 الی 25 سانتی متر درازا و 4 تا 4/13 اینچ(5/4 تا 10 سانتی متر ) پهنا دارند.

    گلبرگ ها بر روی برگ برجستگیهای کمرنگی را ایجاد کرده اند . برگ های جوان به رنگ سرخ ملایم دیده می شوند. گل های منگوستین 1 تا 2 اینچ پهنا دارند و گوشتی هستند . گل ها ممکن است در یک درخت نر یا هرمافرودیت باشند .  

    خصوصیات گیاهشناسی:

    گیاه منگوستین ارغوانی که در زبان عامیانه به آن منگوستین گفته می شود یکی از درختان همیشه سبز و چندساله ی نواحی گرمسیری است و بومی جزایر ساندا و مالوکاس در اندونزی می باشد.

    این گیاه معمولاً در جنوب شرقی آسیا، و همچنین نواحی گرمسیری کشورهای آمریکای جنوبی مانند کلمبیا، هند و پورتوریکو رشد می کند.

    این درختان تا ارتفاع حدود 6 تا 25 متر رشد می کنند. همچنین دارای تنه ای راست و زبر و تاجی انبوه می باشند. پوست جوان به رنگ سبز روشن و صاف است که با مسن شدن درخت به تدریج به رنگ قهوه ای تیره و خشن و زبر تبدیل می شود.

    تمام بخش های گیاه در صورت زخمی شدن، شیرابه ای زرد رنگ از خود تراوش می کنند.

    برگ ها ضخیم، با آرایش متقابل، بیضی شکل، به رنگ سبز روشن و به طول 8 تا 15 سانتیمتر می باشند.

    گل ها به صورت منفرد یا به صورت جفتی در انتهای شاخه ها ظاهر می شوند. این گل ها 2.5 تا 5 سانتیمتر قطر داشته و دارای چهار گلبرگ سفید مایل به صورتی و چهار کاسبرگ پایا هستند.

    میوه منگوستین شیرین و تند، آبدار، گاهی فیبری، و دارای کیسه های آبدار (مانند مرکبات) می باشد. همچنین این میوه ها وقتی که می رسند دارای پوستی به رنگ ارغوانی مایل به قرمز تیره و غیر خوراکی هستند. در هر میوه، گوشتی خوراکی و خوشبو که بذر را در بر می گیرد وجود دارد. بذور این گیاه از نظر شکل و اندازه مشابه بادام می باشند.

    درخت منگوستین در کمتر از 5 تا 6 سال می تواند به باردهی برسد اما در برخی موارد باردهی تا 8-10 سال طول می کشد. مقدار عملکرد محصول در گونه های مختلف و در شرایط آب و هوایی مختلف می تواند متفاوت باشد. همچنین عملکرد محصول به سن درخت نیز بستگی دارد. درختان جوان در اولین باردهی خود می توانند حدود 200 تا 300 میوه (هر درخت) تولید کنند. درختان بالغ در هر فصل به طور میانگین حدود 500 میوه تولید می کنند. درختان 30 تا 45 ساله در بلوغ کامل خود ممکن است حدود 3000 میوه تولید کنند.

     

     

     

               

    شرایط محیط رشد:

    این درختان به خشکی حساس بوده و برای رشد بهتر به نواحی بارانی یا آبیاری منظم و نیز کمی سایه نیاز دارند.

    دمای کمتر از 20 درجه سانتیگراد نیز رشد را به تأخیر می اندازد. بهترین دما برای رشد و تولید میوه های این درخت، دمای بین 25 تا 35 درجه سانتیگراد به همراه رطوبت بیش از 80 درصد می باشد.

    در دماهای بالای 38 یا 40 درجه سانتیگراد، برگ ها و میوه ها دچار آفتاب سوختگی می شوند.

    درختان جوان یا نهال های بذری محیط های سایه و دارای نور اندک را ترجیح می دهند ولی درختان بالغ به محیط هایی با سایه ی کمتر نیاز دارند ولی شرایط سایه ی زیاد را می توانند تحمل کنند.

    این گیاه سیستم ریشه ای ضعیفی دارد به همین دلیل خاک های عمیق، به خوبی آبیاری شده و دارای رطوبت زیاد را ترجیح می دهند و اغلب در زمین های آبگیر کنار رودخانه ها رشد می کنند. منگوستین نمی تواند در خاک های شنی یا رسوبی با مواد آلی کم رشد خوبی داشته باشد.

    از نظر نیاز آبی به پراکنش خوب و منظم باران در سال (بیش از 40 میلیمتر در ماه) و 3 تا 5 هفته فصل خشک نیاز دارد.

    Distribution خاستگاه و پراکندگی:

    مناطقی که خاستگاه واقعی منگوستین هست تا کنون ناشناخته باقیز مانده است اما برخی نیز معتقدند که جزیره Sunda و همچنین Moluccas خاستگاه و رویشگاه بومی منگوستین می باشد . در حال حاضر در جنگل های Kemaman  و مالی گونه های وحشی از درختان منگوستین دیده می شود .

    کرنر چنین می گوید که درخت منگوستین برای اولین بار در تایلند یا برمه اهلی شده است . کلتیوارهای بیشتری از این گیاه در تایلند دیده می شود .

    تا سال 1956 میلادی 9700  جریب برابر 4000 هکتارسطح زیر کشت منگوستین در کامبوج ، ویتنام جنوبی و برمه و در سراسر مالزی و سنگاپور وجود داشت . درخت منگوستین در سال 1800 میلادی  در هند و در سال 1881 در سنگاپور با موفقیت در چهار منطقه کاشته شد . آن چهار منطقه عبارت بود از : 1-Nilgiri Hills ، 2-منطقه   Tinnevelly درجنوب مدرس (Madras ) ،3- در منطقه کانیا کومانی نواحی جنوبی شبه جزیره مدرس و4- در ایالت کرالا در جنوب هند . منگوستین در فیلیپین عموما تنها در ایالت میندانو و سولو یا (Jolo ) یافت می شود . درکوئیزلند به ندرت وجود دارد و از سال 1854 به طور آزمایشی در آنجا کاشته می شود و همچنین در مناطق گرمسیری آفریقا مانند "زن زیبار" ، غنا ، گابن و لیبی   به ندرت یافت می شود . در سال 1855 میلادی منگوستین برای اولین بار در شرایط گلخانه ای در انگلستان کاشه شد . منگوستین در ترینیداد به واسطه باغ های گیاهشناسی سلطنتی انگلستان در سال های 1850 تا 1860 وارد شد و در سال 1875 اولین محصول میوه برداشت گردید .

    همچنین در سال 1903 در منطقه کانال پاناما و پورتوریکو وارد شد اما در این مناطق و همچنین در جاماییکا ، دومینیکن ، کوبا و برخی از نواحی غرب هندوستان تنها تعداد بسیار اندکی از درختان منگوستین یافت می شود .  دپارتمانت گیاهشناسی ایالات متحده در سال 1906 دانه های گیاه را از جاوا وارد کردند . در سال 1924 میلادی ، دکتر ویلسون پاپنو اظهار داشته بود که منگوستین در مکان هایی از اکوادور رشد می کند . در سال 1939 ، چیزی در حدود 15 هزار دانه منگوستین در باغ های تحقیقاتی در مناطق گرمسیری آمریکا کاشته شد . البته احتمال رشد و باقی ماندن نهال هایی که از تخم متولد می شوند بسیار کم است . و بدین علت بسیاری از آنها در همان طول سال اول از بین رفتند .

     دکتر ویکتور پاتینو در مشاهدات خود بیان داشته است که درختان منگوستین در محل زیست گاه های قدیم کاشته شده در Mariquita    ، کلمبیا و دره مگدالنا رشد کرده اند و میوه منگوستین در بازارهای محلی این مناطق به فروش می رود . با وجود آزمایشها و تحقیقات اولیه در هاوایی ، درخت خوب با شرایط آنجا خو نمی گیرد و هنوز در جزایر هاوایی به ندرت یافت می شود .

     

    در کالیفرنیا هیچ یک از تلاشهایی که برای کشت منگوستین صورت گرفت موفق نبود . در فلوریدا ما با شرایط بسیار نامساعد خاک و آب و هوا مواجه هستیم . نهالهای کمی طی یک دوره در محوطه گلخانه ها رشد می کنند . یک درخت منگوستین در یک مکان ساحلی با محافظتهای شدید و خاک مخصوص رشد کرده و میوه های معمولی می دهد با اینحال با اولین سرمای سخت زمستانی از بین می رود .

    با وجود اینکه در سراسر جهان بارها اشتیاق فراوانی برای این میوه دیده شده است ، بایستی گفت با توجه به زحمات بسیار و شرایط سخت نگهداری و کشت این میوه ، همواره از ارزش زیادی برخوردار نبوده است . در جاماییکا ملاحضه شده است که منگوستین از محبوبیت زیادی برخوردار است اما با این وجود قابل مقایسه با یک مزرعه خوب آناناس یا انبه مرغوب نیست .

    واریته ها : 

     بر طبق گفته های کرنر میوه های حاصل از نهال های دانه ای (تخمی) تقریبا یکسان هستند . تنها یک گونه متمایز شناخته شده است که در جزیره Sulu یافت می شود . میوه این گونه بزرگتر از اندازه معمول است با پوسته ضخیم تر از نوع طبیعی و همچنین گوشت میوه دارای اسیدیته بیشتری است که در طعم آن کاملا مشخص است . در شمال برونئی یک گونه ظاهرا وحشی وجود دارد که تنها 4 برچه که هرکدام شامل یک دانه است ، وجود دارد . و این احتمال وجود دارد که این تنها گونه بی همتا منگوستین نباشد .

     

     

     

    آب و هوا :

    منگوستین یک گونه بسیار گرمادوست است . به طوریکه قادر به تحمل دمای زیر  40 درجه فارنهایتن ( 44/4 درجه سانتی گراد ) نیست و همچنین دمای بیشتر از 100 درجه فارنهایت( 78/37 درجه سانتی گراد ) را نیز تحمل نمی کند . نهال های منگوستین نیز در دمکای 45 درجه فارنهایت (22/7 درجه سانتی گراد ) از بین می روند . منگوستین در مالی در ارتفاع کمتر از 1500 فوت ( 450 متر) از سطح دریا رشد نمی کند و در مدرس از ارتفاع 150 تا 5000 فوتی ( 1500-76 متر) رشد می کند . تمام تلاش ها برای پایدار کردن منگوستین در شمال از عرض جغرافیایی 200 با شکست مواجه شده است .

    منگوستین معمولا سطح بالایی از رطوبت جوی را نیاز دارد و از بارش سالیانه با کمترین مقدار 50 اینچ ( 127 سانتی متر) و البته نه در دوره های بلند خشکسالی . در دومنیکن منگوستین در مناطقی که بارش سالیانه آنها در حدود 80 اینچ(200 سانتی متر) است نیاز به مراقبت های ویژه است و این در حالی است که در مناطق دیگر با بارش سالیانه 155 اینچ ( 255 سانتی متر) و خاکی با قابلیت نگهداری رطوبت بیشتر رشد می کنند .

    خاک : 

    درخت منگوستین با شرایط رشد در سنگ های آهکی تطابق نیافته است و در خاکهایی با غنای مواد آلی که دارای عمق زیادی هستند بسیار بهتر رشد می کند به خصوص گیاه خاک های ماسه ای یا خاک سرخ . در هند بیشترین گونه های پر محصول در خاک های رسی دانه درشت یافت می شوند که دارای مقدار کمی سیلیت نیز باشند . خاکهای آبرفتی ماسه ای مناسب نیستند . درخت نیازمند زهکشی مناسب است و جدول آب بایستی در حدود 6 فوت (1.8 متر ) عمق داشته باشد .

    به هر حال در مناطق کانالی ، درختستان های منگوستین پایداری  بیشتری نسبت به سایر درختان دارند و  در مکانهایی که برای سایر درختان رطوبت بالاست به خوبی رشد می کنند . در مناطق مردابی بایستی بین ردیف های درختان زهکشی های مناسبی ایجاد کردتا در بیشتر طول سال ریشه ها در تماسبا آب رطوبت لازم را داشته باشند . باید توجه داشت که بر خلاف این واقعیت که منگوستین گیاهی رطوبت پسند است ، راکد ماندن آب در محل کاشت نهال ها موجب از بین رفتن آنها می شود .

    نکته دیگری که حائز اهمیت است حفظ درخت منگوستین در برابر بادهای شدید ، نفوذ نمک در خاک و جلوگیری از شوری خاک با توسط آبیاری با آبهای نمکی است .

     

     

     

     

    پراکندگی :

    منگوستین فاقد هسته حقیقی است . و در واقع جنین نابجا یی دارد که شامل یک برآمدگی هیپوکوتیل است که از طریق لقاح غیر جنسی پدید آمده است . هنگامی که دانه منگوستین رشد می کند در ابتدا جوانه رویان از یک انتها و ریشه ای از انتهای دیگرآن پدیدار می شود . اما ریشه کاذب است و زندگی کوتاهی دارد و جای آن ریشه های اصلی از محل جوانه رویان پدیدار می گردد.

    هسته های رویان تا 5 روز بعد از جدا شدن از میوه قابلیت زیست خود را از دست خواهند داد و البته این هسته 3 تا 5 هفته در میوه سالم می ماند . و هسته میوه هایی که بسته بندی شده اند در جعبه هایی که نسبت به هوا نفوذ ناپذیر هستند و توسط خزه اسفنگنوم جهت حفظ رطوبتشان پوشیده شده اند به مدت سه ماه سالم و قابل زاستفاده برای کشت باقی می مانند .

    تنها 22 درصد از هسته هایی که در ذغال چوب نگهداری می شوند بعد از گذشت 15 روز قابلیت جوانه زنی خود را حفظ می کنند

    قرار دادن هسته ها در آب به مدت 24 ساعت سرعت جوانه زنی را تسریع کرده و بالا می برد .

    در کل جوانه ها بعد از 20 تا 22 روز شکل می گیرند و در 43 روزگی کامل می شوند .

    نشا کردن دانه ها به طور مستقیم کار مشکلی است چرا که ریشه اصلی و ریشه های فرعی در عمق معینی از خاک توسعه می یابند . نبایستی دانه در عمق کمتر از دو فوت قرار داده شود. بهتر است که ابتدا دانه ها در محل قلمستان کشت شوند و پس از جوانه زنی به محل کاشت مورد نظر منتقل شوند .  بایستی در نظر داشت که خاک قلمستان حداقل بایستی یک متر عمق داشته باشد .    میوه دهی ممکن است از سن 7 تا 9 سالگی از زمان کشت دانه شروع شود اما معمولا تا سنین بین10 تا 20 سالگی این اتفاق رخ نمی دهد . گسترش منگوستین کار بسیار مشکلی است . روش های گوناگون قلمه زنی با شکست مواجه شده است .

    کاشت :

    در هنگام کاشت منگوستین بایستی فاصله گذاری از 35 تا 40 فوت (12-10.7متر) رعایت گردد . کاشت بایستی قبل از شروع فصل باران صورت بگیرد . اندازه مناسب هر گوده(چاله کاشت نهال)4× 4 ×4 فوت است که بایستی 30 روز قبل از کشت نهال ایجاد شود و با مواد آلی ، کود مناسب غنی سازی شده و با روخاک در معرض هوا قرار بگیرد . درختان جوان تا بعد از کاشت بایستی در مکانی با مراقبت مستمر و شدید نگهداری شوند به طوریکه ریشه ها آسیب نبینند و در بازه های زمانی معینی مداوم آبیاری شوند . به مدت سه تا پنج سال بایستی نهال های جوان را توسط شاخ و برگ خرما یا وسیله هایی دیگر سایه بخشی نمود تا در معرض تابش مستقیم نور خورشید قرار نگیرند .  کشاورزان هندی در طول یکسال هر درخت را به طور مرتب در حدود 45 تا 90 کیلوگرم کود می دهند و. همچنین از تفاله بلغور بادام زمینی نیز به میزان 4.5 تا 6.8 کیلوگرم در پای هر درخت در طول یکسال به عنوان ماده مغذی استفاده می کنند .

    پرمحصول ترین درختان منگوستین در مناطق ساحلی رودخانه ها ، دریاچه ها ، تالاب ها یا کانال ها رشد می کنند و بدین ترتیب ریشه آنها در تمام اوقات با رطوبت در تماس است چرا که فصول خشک درست قبل از زمان شکوفه دهی و در طول تحریک گل دهی یک میوه خوب قرار دارد . در مکان هایی که رطوبت به میزان کافی وجود ندارد بایستی توسط حفر کانال آبرسانی ، رطوبت مورد نیاز گیاه را تامین نمودو درختان بایستی در طول فصول خشک تقریبا به طور روزانه آبیاری شوند . در مالچ و سیلان طبق یک رسم معمول از مالچ (کود گیاهی ) پوست نارگیل و یا برگ و ساقه آن جهت حفظ رطوبت خاک استفاده می شود . در تایلند مشاهده شده است که درختان در سن بین 12 تا 20 سالگی به حداکثر محصول می رسند . در پاناما و پورتوریکو درختان رشد کرده از بذر در سن 6 سالگی بارور می شوند .

    فصل و برداشت محصول : 

    در سیلان در ارتفاعات پایین میوه از مه می تا جولای و در ارتفاعات بیشتر در جولای و آگوست یا آگوست تا سپتامبر می رسد. در هندوستان دو فصل متفاوت میوه دهی وجود دارد . یکی در زمان وزش بادهای موسمی  ( جولای اکتبر ) و دیگری از آوریل تا جوئن می باشد .

    در پورتوریکو در مناطق آفتاب گیر زمان رسیدن میوه ها در جولای و آگوست است و در مناطق سایه گیر آن میوه ها در نوامبر و دسامبر می رسند .

    برداشت محصول به علت های ذکر شده در بالا منظم نیست و همچنین ثمر دادن از درختی به درختی و از فصلی به فصل دیگر متفاوت است . برداشت اولین محصول چیزی در حدود 200 تا 300 میوه می باشد . متوسط میوه دهی یک درخت کاملا مثمر در حدود 500 عدد میوه است . تا سن 30 سالگی محصول درخت افزایش می یابد و نهایتا به حدود 1000 الی 2000 میوه خواهد رسید . در مدرس برخی از درختان در بین سن 20 تا 45 سالگی محصولی بین دو تا سه هزار میوه می دهند . گرچه بعد از این سن باروری درخت کاهش می یابد با اینحال این درخت در سن 100 سالگی نیز به خوبی میوه می دهد .

    رسیدن میوه را از روی رنگ و نرمی آن تشخیص می دهند و در واقع رنگ و نرمی میوه معیار های رسیدن میوه تلقی می گردد .

    در هنگام برداشت محصول بایستی به این نکته توجه نمود که منگوستین باید کاملا رسیده باشد چراکه بر خلاف بسیاری از میوه ها چنانچه میوه کاملا رسیده نباشد بعد از چیده شدن از درخت دیگر میوه رسیده نخواهد شد . میوه ها را توسط دست می چینند و برای چیدن میوه هایی که در شاخه های بلند قرار دارند از نردبان یا وسیله ای دسته دار استفاده می کنند که البته این وسیله بایستی طوری ساخته شده باشد که از افتادن میوه بر روی زمین نیز جلوگیری نماید .

    شرایط و چگونگی نگهداری :  

    چنانچه منگوستین را در مکان سرپوشیده و در شرایط گرم و خشک نگهداری نمایند بین 20 تا 25 روز می توان آنها را انبار نمود . مدت زمان طولانی تر در این شرایط موجب می گردد تا پوست میوه سفت شده و ظاهر لاستیک مانند به خود بگیرد که در این صورت کندن پوسن بسیار مشکل می شود و گوشت میوه رفته رفته خشک خواهد شد .

    مشاهده شده است که منگوستین به خوبی برای 3 الی 4 هفته در انباری با درجه حرارت بین 40 تا 50 درجه فارنهایت ( 12.87 4.44 سانتی گراد ) قابل نگهداری است .

    بررسیها در هند نشان داده است که شرایط بهینه برای برای ابنار منگوستین سرمای بین 39 تا 42 درجه فارنهایت ( 5.56 3.89 درجه سانتی گراد )  و رطوبت نسبی از 85 تا 90 درصد است که در این شرایط می توان میوه ها را به مدت 49 روز نگهداری نمود . توصیه می شود که میوه را در لفاف کاغذی بپیچند و در جعبه هایی با گنجایش 25 تایی از جنس چوب که کف آن با خاک اره پوشانده شده است قرار دهند . میوه ها را پس از پاک کردن به شکل کمی نارس در 50 الی 55 درجه فارنهایت ( 10 تا 12.87 درجه سانتی گراد) از برمه به انگلیس حمل می کنند . طی سالهای 1927 تا 1929 به شکل آزمایشی میوه هایی را که از جاوه به هلند در دمای 37.4 فارنهایت ( تقریبا 2.38 درجه سانتی گراد ) حمل می کردند در بهترین حالت تا 24 روز سالم باقی می ماندند

    آفات و بیماریها :

    تا کنون تعداد اندک شماری آفت گزارش شده است .

    کاترپیلار برگ خوار در هند شاید آفت اصلی منگوستین قلمداد گردد . همچنین از خانواه بید علفی Lymantridae گزارش شده است . یک نوع مورچه کوچک به نام Myrnelachista ramulorum   در پورتوریکو با ایجاد کلنی در درخت ، در تنه و شاخه های درخت حفره هایی را ایجاد می کند که به درختان جوان آسیب جدی وارد می کند . مایت ها نیز برخی اوقات باعث خسارت به محصول می شوند . با گزش میوه و خراشیدن آن باعث بدشکل شدن میوه می شوند . در آسیا میوه های رسیده مورد تهاجم و استفاده میمون ها ، خفاش های میوه خوار و موش های صحرایی در آسیا هستند . در پورتوریکو زنگ گیاه که توسط عامل قارچی به نام Pellicularia koleroga گزارش شده است که اغلب برگ ها و شاخه های جوان و کوچک گیاه را درگیر می نمایند . و میوه درختان سایه دار که در مکان مرطوب قرار گرفته اند نیز به این بیماری دچار می شوند . در مالزی قارچ Zignoella garcineae باعث ایجاد فساد و تومور در شاخه ها می شود و وضعیت بسیار بدی را برای برگ ها بوجود می آورد و در نهایت موجب از بین رفتن کامل گیاه می شود .علت فساد میوه منگوستین در انبار قارچهای Diplodia gossypina, Pestalotia sp., Phomopsis sp., Gloeosporium sp., and Rhizopus nigricans. هستند .

    یک مشکل عمده فیزیولوژیکی در گیاه منگوستین که اصطلاحا به آن (gamboges ) می گویند نمایان شدن جریان لاتکس در سطح میوه ها و شاخه ها در هنگام بارش های طولانی و به علت غلظت زیاد لاتکس است که گرچه در کیفیت مصرف میوه تاثیری ندارد اما به مرور زمان میوه ترک می خورد و ممکن است با ورود مخمرهای رطوبت پسند پس از مدتی گوشت میوه متورم و نرم شود . فشارهای ناشیاز توفان نیز می تواند در این ناهنجاری ها موثر بودهخ باشد . میوه هایی که در معرض تابش مستقیم آفتاب نیز قرار دارند احتمال تراوش لاتکس از آنها زیاد است .

    در هندوراس میوه منگوستین دارای دانه های کریستال مانندی در گوشت است که اغلب چنین میوه هایی غیر قابل مصرف هستند

     

     

     

    تکثیر:

    درختان منگوستین از طریق کشت بذر و نهال های بذری تکثیر می شوند. تکثیر رویشی این گیاهان مشکل بوده و دیرتر نیز به میوه دهی می رسند.

    بذور در صورت خشک شدن، به سرعت از بین می روند. اما اگر آنها را قبل از کشت در آب بخیسانند حدود 14 تا 21 روز پس از کشت جوانه خواهند زد. وقتی که نهال ها به 25 تا 30 سانتیمتر رسیدند می توان آنها را به زمین اصلی منتقل کرد. در زمین، نهال ها را به فاصله ی 20 تا 40 سانتیمتر کشت می کنند.

    پس از کشت برای کنترل علف های هرز می توان از مالچ پاشی استفاده کرد.

    بهتر است کشت در نواحی بارانی صورت پذیرد زیرا درختان جوان نسبت به خشکی حساس هستند. همچنین به سایه نیز نیاز دارند.

    استفاده های غذایی:

      بسیاری از مردم میوه منگوستین را ترجیحا به صورت تازه و به عنوان دسر مصرف می کنند . گاهی اوقات نیز تکه های تازه میوه را کمپوت می نمایند اما گفته می شود که طعم خوب میوه هنکام کمپوت شدن کاهش می یابد به خصوص چنانچه بیشتر از 10 دقیقه پاستوریزه بشود . تجربه نشان داده است که بهترین روش کمپوت نمودن میوه استفاده از شربت 40 درصد و استریلیزه کردن کمپوت برای 5 دقیقه است . . میوه های ترش مزه برای درست کردن مربا بهتر هستند . در مالی تکه های میوه را برای ساختن مربا با نسبت مساوی شکر مخلوط می کنند و برای خوش طعم شدن آن از مقداری میخک استفاده می نمایندو در آخر به مدت 15 تا 20 دقیقه آنها را می جوشانند . در فیلیپین با جوشاندن قطعات میوه در شکر قهوه ای نوعی مربا تهیه می کنند که برای طعم آن از هسته میوه استفاده می کنند . دانه ها را پس از جوشاندن به تنهایی نیز مصرف می کنند .

    پوست منگوستین دارای مقادیر فراوانی پکتین است .  

    استفاده های دیگر :

    در غنا از شاخه های منگوستین برای خلال دندان استفاده می کنند . پوست میوه حاوی 7 تا 14 درصد تانن و راتیانه(روزن) می باشد که در چرم سازیدر چین از آن استفاده می شود . همچنین از منگوستین در تهیه نوعی رنگ طبیعی سیاه استفاده می شود .

    چوب : 

    در تایلند درختان ضعیف را قطع می کنند و از چوب آنها استفاده می کنند اما اغلب در قطعات کوچک مورد استفاده هستند . چوب منگوستین قهوه ای تیره و سنگین است به طوریکه به زیر آب فرو می رود و نسبتا از دوام بالایی برخوردار است . از چوب منگوستین در ساختمان ، کابینت سازی و صنعت مبلمان استفاده می شود .

    ارزش غذایی:

    مواد مغذی در هر 100 گرم

    انرژی

    73 کیلوکالری

    کربوهیدرات‌ها

    17.91 گرم

    فیبر

    1.8 گرم

    چربی

    0.58 گرم

    پروتئین

    0.41 گرم

    ویتامین آ

    47 میکروگرم (%5)

    بتاکاروتن

    274 میکروگرم (%3)

    ویتامین ب1 (تیامین)

    0.054 میلی گرم(%4)

    ویتامین ب2 (ریبوفلاوین)

    0.054 میلی گرم (%4)

    ویتامین ب3 (نیاسین)

    0.286 میلی گرم (%2)

    ویتامین ب5 (پانتوتنیک اسید)

    0.032 میلی گرم (%1)

    ویتامین ب6

    0.018 میلی گرم (%3)

    ویتامین ب9 (اسید فولیک)

    31 میکروگرم (%8)

    ویتامین C

    2.9 میلی گرم (%5)

    کلسیم

    12 میلی گرم (%1)

    آهن

    0.3 میلی گرم (%2)

    منیزیم

    13 میلی گرم (%4)

    منگنز

    0.102 میلی گرم (%5)

    فسفر

    8 میلی گرم (%1)

    پتاسیم

    48 میلی گرم (%1)

    سدیم

    7 میلی گرم (%0)

    روی

    0.21 میلی گرم (%2)

     

     

     

     

     

    خواص:

    از دوران باستان این میوه برای درمان بیماری‌ها - به خصوص بیماری‌های که با تب‌ همراه است - استفاده می‌شده است. گمان می‌رود این میوه با کاهش میزان عفونت در بدن، تب را درمان می‌کند. منگوستین خاصیت آنتی باکتریایی و ضدالتهابی دارد. پوست ارغوانی و خوش رنگ آن‌را خشک می‌کنند و پودر آن را برای درمان عفونت‌ها مورد استفاده قرار می‌دهند. از این میوه می‌توان در درمان اسهال، عفونت‌های مجاری ادراری و اگزما نیز بهره برد.

    پژوهش‌ها نشان داده است که انواع گوناگونی از ترکیبات بیولوژیکی فعال، به نام «گزانتون‌ها» در پوسته‌ی این میوه وجود دارند که می‌توانند فواید متعددی برای بدن داشته باشند. این مواد بیولوژیکی کارایی سلول‌ها را بالا می‌برند و به آن‌ها انرژی می‌بخشد.

    همچنین با بررسی‌هایی که روی بیماران دیابتی به انجام رسید، اثبات شد که این بیماران با مصرف پودر پوست این میوه توانسته‌اند انرژی بیشتری داشته باشند و وزن‌شان را کاهش دهند. همچنین گردش خون در بدن‌شان سرعت یافته، قند خون‌شان پایین آمده است. افراد مبتلا به دیابت نوع اول و دوم که از التهاب بافت‌ها رنج می‌برند، با مصرف این میوه بهبودی را در درجات مختلف تجربه کرده‌اند.

    فواید متعدد منگوستین تقریبا تا چهل سال قبل به خوبی شناخته نشده بود اما اکنون دانشمندان با بررسی این میوه خواص شگفت انگیزی را برای آن کشف کرده‌اند. منگوستین (ترگیل) خواص جادویی خود را مدیون مقدار بالایی از گزانتون‌هاست و گفته می‌شود میزان گزانتون‌ها در این میوه بیش از مقدار آن در هر خوراکی‌ دیگری می‌باشد. گزانتون یک ترکیب طبیعی ضد سرطان است.

    گزانتون‌ها در درمان بسیاری از بیماری‌ها موثرند، از جمله:

    آلزایمر - پارکینسون - اضطراب - آلرژی - افسردگی - بیماری‌های لثه - میگرن - حساسیت‌های پوستی - فشار خون بالا - دردهای عصبی - تومورها - زخم معده - پوکی استخوان - آب مروارید و دیابت.

    همچنین می‌توانند به عنوان یک ماده‌ی انرژی بخش، ضدپیری، ضدالتهاب و آرام بخش مورد استفاده قرار گیرد.

    حقیقات انجام شده دخالت منگوستین در ارتقای سلامت را از طریق موارد زیر نشان می دهد:

    - با محتوای آنتی اکسیدانی در برابر رادیکالهای آزاد اثر حفاظت‌بخش دارد

    - در نتیجه باعث ارتقاء سطح سیستم ایمنی می شود.  قابلیت ارتجاع‌پذیری مفاصل را تقویت می‌نماید و تقویت کننده حافظه است ، در درمان اسهال مفید واقع می شود و همچنین آلرژی را کاهش داده از التهاب مفاصل می‌کاهد .

    محققان و دانشمندان بسیاری با مطالعه خواص این میوه به نتایج بسیار ارزشمندی از جمله تاثیر عصاره پوست این میوه بر توقف رشد سلول های سرطانی دست یافته اند.

     

    این میوه خاصیت طبیعی آنتی بیوتیک، ضدعفونی کننده، ضدویروسی، ضدمیکروبی، ضد التهابی و ضد حساسیت دارد.

    پوست ترگیل، برای درمان اسهال، عفونت مثانه ای، کیست سوزاک و جوش های پوستی بسیار موثر است.

    سلول هایی را که توسط رادیکال های آزاد آسیب می بینند درمان می کند و مانع وخیم تر شدن بیماری ها می شود.

    حاوی ماده ای به نام Xanthones است که برای بیماری های قلبی، عروقی مفید است.

    جوشیده تهیه شده از برگ و پوست درخت این میوه، اختلال ادراری را درمان می کند.

    -عصاره آن، برای درمان آسم و اگزما مفید است. تعدادی از خوانندگان عزیز خواسته بودند که بگوییم این گیاهان را از کجا تهیه کنند. تا جایی که ما می دانیم این گیاه در ایران وجود ندارد و قصد ما از بیان خواص چنین گیاهانی آشنایی با گونه های مختلف گیاهی است که در سرتاسر جهان یافت می شود.

    کاربردها در پزشکی :

    کلکته و چین برای مصارف دارویی از سنگاپور میوه خشک شده را وارد می نمایند .

    از تکه ها و پوست خشک شده منگوستین که به صورت پودر در آمده باشد برای درمان اسهال خونی استفاده می کنند .

    برای درمان اگزما و دیگر اختلالات پوستی از داروی ساخته شده منگوستین در روغن استفاده می شود . عصاره و جوشانده پوست منگوستین برای کمک در درمان بیماریهای اسهال ، آماس مثانه ، سوزاک ، ورم مجاری ادراری و همچنین به صورت استعمال خارجی به عنوان ضدعفونی کننده قابض کاربرد دارد .

    برای درمان اسهال مزمن در بزرگسالان و کودکان ، پوست میوه را به مدت یک شب درون آب می خیسانند و سپس آن را دم کرده و مصرف می کنند .در فیلیپین مردم جوشانده ای را با استفاده از برگ و پوست درخت منگوستین درست می کنند که جهت کاهش تب ، درمان برفک  اسهال ، اسهال خونی ، و بی نظمی های ادراری آن استفاده می کنند.

    در مالزی دم کرده برگها را با موز نارس و کمی بنزوئین مخلوط می کنند و برای بهبودی سریع زخم ختنه از آن استفاده می کنند

    از عصاره ریشه منگوستین برای تنظیم قاعدگی استفاده می کنند .

    همچنین عصاره پوست منگوستین با نام آمیبیازین  " amibiasine    " برای معالجه اسهال با عامل آمیبی کاربرد دارد .

    میوه رسیده دارای گزانتون ، گارتانین ، آ دزوکسی گارتانین و نورمنگوستاین می باشد .

    همچنین از منگوستین ماده ای با نام mangostin-e, 6-di-O-glucoside   استخراج می شود که در درمان فشارهای عصبی و کاهش آنها و همچنین تنظیم فشار خون تاثیر بسزایی دارد .

    خواص درمانی و کاربردهای صنعتی:

    اندوکارپ یا بخش سفید میوه دارای مزه و طعمی ملایم است که خوراکی است و حاوی مواد و عناصر ضروری می باشد.

    بخش های مختلف این گیاه در طب سنتی مردم جنوب شرقی آسیا کاربردهای زیادی دارد. و ممکن است برای درمان بیماری هایی نظیر عفونت های پوستی، زخم ها، اسهال های خونی و تکرر ادرار استفاده شود.

    در تایلند از چوب این درخت برای ساختن نیزه و همچنین در نجاری استفاده می شود.

    از برگ ها و پوست درخت نیز دمنوشی تهیه شده و برای کاهش تب استفاده می گردد.

    در چین از پوست میوه ی این گیاه برای ساختن چرم های قهوه ای مایل به قرمز استفاده می کنند.